آموزش کار با Claude

اولین جلسه، و آن چیزی که اینجا زودتر از بقیه دستتان می آید

مثل هر ابزار گفتگو محور دیگری، جلسه اول را با یک کار واقعی شروع کنید و در همان پیام اول بنویسید کار چیست، برای چه کسی است، چه محدودیتی دارد و خروجی را در چه قالبی می خواهید. تا اینجا هیچ فرقی با درس کار با ChatGPT ندارد و همان قواعد کار می کند.

فرق از جایی شروع می شود که کارتان طولانی باشد. اینجا خروجی به جای اینکه یک پیام داخل گفتگو باشد، در یک پنجره کناری به شکل یک سند باز می شود و شما همان سند را ویرایش می کنید، دوباره می فرستید، بخشی را نگه می دارید و بخشی را عوض می کنید. برای متن هزار کلمه ای، این تفاوت بین ویرایش کردن و از نو گرفتن است. صفحه قیمت انتروپیک این قابلیت را در پلن رایگان هم فهرست کرده، همراه با ساختن فایل و اجرای کد و جستجوی وب.

یک عادت که همین جلسه اول ارزش دارد: به جای اینکه بگویید «بهترش کن»، بگویید کدام بخش و چرا. جمله «پاراگراف دوم شعاری است، همان را با یک مثال واقعی عوض کن» یک ویرایش قابل انجام است؛ «بهترش کن» یک بازنویسی کامل می گیرد که معمولا چیز خوب قبلی را هم خراب می کند.

و یک هشدار که زودتر از آنچه فکر می کنید به کار می آید: طولانی شدن گفتگو رایگان نیست. هر نوبت، کل گفتگو دوباره خوانده می شود، پس گفتگویی که سی پیام دارد کند می شود و مدل شروع می کند به نادیده گرفتن چیزهایی که در پیام سوم گفته بودید. وقتی این را دیدید، گفتگو را عوض کنید و خلاصه تصمیم ها را با خودتان ببرید.

گفتگو، پروژه، ترجیحات: کدام کجا به کار می آید

چهار مفهومی که در درس قبلی خواندید اینجا هم دقیقا همان کار را می کنند و فقط اسمشان فرق دارد: گفتگو ظرف کار است، زمینه چیزی است که هر نوبت از اول خوانده می شود، پیوست فایلی است که خوانده می شود ولی به دانش دائمی تبدیل نمی شود، و ترجیحات کاربر همان دستور همیشگی است که به همه گفتگوها سنجاق می شود. صفحه قیمت انتروپیک ترجیحات کاربر را در پلن رایگان هم فهرست کرده.

مفهوم پنجمی که اینجا اضافه می شود پروژه است: یک فضای کار که چند گفتگو و چند سند را زیر یک هدف نگه می دارد و دستور مشترک خودش را دارد. انتروپیک روی همان صفحه نوشته که پروژه در پلن رایگان نیست و در پرو پروژه نامحدود دارید. پس اگر پلن رایگان دارید، جای پروژه را با یک عادت ساده پر کنید: یک فایل متنی روی کامپیوتر خودتان که تصمیم های ثابت کار در آن نوشته شده و اول هر گفتگوی تازه یک بار می چسبانیدش.

تفاوت عملی پروژه با گفتگو در یک جمله: گفتگو حافظه یک کار است، پروژه حافظه یک مشتری. اگر برای یک مشتری در طول سه ماه ده کار انجام می دهید، چیزهایی هست که هر بار باید تکرارشان کنید (لحن، ممنوعیت ها، اسم محصولات) و همان ها جای پروژه اند.

یک چیز که هیچ کدام از این سه تا نیستند و مردم اشتباه می گیرند: هیچ کدام بایگانی کار شما نیست. تاریخچه گفتگو یک راحتی است، نه یک سیستم نگهداری. خروجی که به دردتان خورد را همان لحظه بیرون ببرید.

پنج کاری که خروجی شان یک سند است، با پرامپت آماده

این پنج تا عمدا با پنج کار درس ChatGPT فرق دارند: آنجا کارهای کوتاه و پرتکرار بود، اینجا کارهایی که ورودی یا خروجی شان طولانی است. متن داخل آکولاد را با مال خودتان عوض کنید.

یک. یک صفحه خدمات را با محدودیت واقعی بازنویسی کنید. صفحه خدمات معمولا از سه سال پیش مانده و پر است از ادعاهایی که دیگر نمی توانید پشتشان بایستید.

متن زیر صفحه خدمات فعلی من است. بازنویسی کن با این قیدها:
- هیچ ادعایی نگه ندار که در متن من پشتش عددی یا مثالی نیست.
- هر ادعای بدون پشتوانه را حذف کن و در فهرست جدا بنویس چه چیزی حذف شد.
- سقف {چهارصد} کلمه.
- یک بند اضافه کن با عنوان «این خدمت برای چه کسی مناسب نیست».
خروجی: اول متن بازنویسی شده، بعد فهرست حذف شده ها.
متن فعلی:
{متن صفحه}

دو. یک سند طولانی را با ارجاع به بند خلاصه کنید. فرق این با «خلاصه کن» در همان کلمه ارجاع است: خلاصه بدون ارجاع را نمی شود بررسی کرد.

سند پیوست را بخوان و یک خلاصه بساز با این شکل:
هر نکته یک سطر، و آخر هر سطر داخل پرانتز بنویس از کدام بخش یا
صفحه سند آمده.
اگر نکته ای در سند نیست ولی فکر می کنی مهم است، آن را در یک
فهرست جدا با عنوان «در سند نیامده» بگذار.
هیچ عددی ننویس که در سند نباشد.
سوال من از این سند: {مثلا تعهدهای من چیست}

سه. یادداشت های جلسه را به سند مشخصات پروژه تبدیل کنید. این کاری است که هیچ کس دوست ندارد انجام بدهد و نبودش بعدا گران تمام می شود.

این ها یادداشت های پراکنده من از جلسه با مشتری است. یک سند
مشخصات پروژه بساز با این عنوان ها:
هدف، دامنه کار، چیزهایی که خارج از دامنه است، تحویل دادنی ها،
فرض ها، سوال های باز.
زیر «فرض ها» هر چیزی را بگذار که برای نوشتن سند لازم بود و در
یادداشت ها نبود، و صریح بنویس که فرض است.
تاریخ و مبلغی که من ننوشته ام را ننویس.
یادداشت ها:
{یادداشت جلسه}

چهار. متن خودتان را برای ادعاهای بی پشتوانه بازبینی کنید. پیش از انتشار، این ده دقیقه بارها جلوی یک ادعای غلط را گرفته است.

نقش تو بازبین است. متن زیر را بخوان و فقط سه چیز را بیرون بکش:
۱) جمله هایی که ادعای عددی یا زمانی دارند و منبعشان در متن نیست.
۲) جمله هایی که تعهد ایجاد می کنند (تضمین، قول، همیشه، هرگز).
۳) جمله هایی که دو جور خوانده می شوند.
هیچ چیزی را بازنویسی نکن. فقط شماره جمله و دلیل را بنویس.
متن:
{متن شما}

پنج. از چند گزینه یک جدول تصمیم بسازید. برای انتخاب هاست، ابزار، یا تامین کننده. نکته اصلی در خط آخر پرامپت است.

این ها {سه} گزینه ای است که بررسی کرده ام، با اطلاعاتی که خودم
جمع کرده ام. یک جدول مقایسه بساز با ستون های:
گزینه، هزینه، محدودیت اصلی، برای چه کسی مناسب است.
فقط از اطلاعاتی استفاده کن که پایین آورده ام. هر سلولی که
اطلاعاتش را نداده ام، بنویس «نامشخص» و پرش نکن.
آخر جدول یک بند بنویس: با این اطلاعات، چه چیزی هنوز برای
تصمیم گرفتن کم است.
گزینه ها:
{اطلاعات گزینه ها}

«نامشخص» بنویس و پرش نکن، مهم ترین خط این پنج تاست. سلول خالی در یک جدول مقایسه یعنی یک چیز را نمی دانید، و این خودش اطلاعات است. سلولی که با حدس پر شده، همان اطلاعات را از بین می برد و شبیه واقعیت هم به نظر می رسد.

پلن رایگان تا کجا می رود، و کجا از ایران دیوار می خورید

همه چیزی که پایین می خوانید از صفحه قیمت خود انتروپیک آمده و در ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ دوباره از همان صفحه خوانده شده. پلن رایگان اینجا برخلاف تصور، محدود به یک نسخه آزمایشی نیست: گفتگو روی وب و موبایل و دسکتاپ، جستجوی وب، حافظه بین گفتگوها، ساختن و اجرای فایل، تفکر طولانی، مهارت ها، اتصال ها، گفتگوی ناشناس و ترجیحات کاربر همگی در ستون رایگان تیک خورده اند.

ستون پرو با اشتراک سالانه ماهی ۱۷ دلار درمی آید که ۲۰۰ دلار یکجا حساب می شود، و اگر ماه به ماه بگیرید ۲۰ دلار است. پلن مکس از ۱۰۰ دلار در ماه شروع می شود و انتروپیک آن را به شکل انتخاب بین ۵ برابر یا ۲۰ برابر مصرف پرو توضیح داده.

و حالا چیزی که در جدول نیست و مهم ترین سطر همین بخش است: انتروپیک هیچ عددی برای سقف مصرف پلن رایگان منتشر نکرده. روی صفحه قیمت فقط نوشته محدودیت مصرف اعمال می شود، بدون اینکه بگوید چند پیام، در چه بازه ای، یا با چه بازنشانی. ما هم عددی نمی نویسیم، چون عددی نیست که بنویسیم. اگر جایی عدد دقیقی برای این سقف دیدید، آن عدد یا حدس کسی است یا تجربه یک حساب مشخص در یک روز مشخص.

درباره ایران، وضعیت روشن و بدون ابهام است و از صفحه خود انتروپیک خوانده شده: آن صفحه دو فهرست جدا دارد، یکی برای دسترسی تجاری به API و یکی برای Claude.ai، و ایران در هیچ کدام نیست. یعنی نه ثبت نام رسمی انجام می شود و نه کارت ایرانی پذیرفته می شود. این را در صفحه کلود در مرجع هوش مصنوعی با منبع نوشته ایم و لایه پرداخت را جدا در راهنمای خرید ابزارهای هوش مصنوعی. ما نه اکانت می فروشیم و نه راه دور زدن پیشنهاد می کنیم؛ چیزی که می نویسیم فقط این است که وضعیت رسمی چیست و منبعش کجاست.

داده شما کجا می رود، و کدام کلید را خودتان باید بزنید

انتروپیک این موضوع را در مرکز حریم خصوصی خودش نوشته و متن آن مقاله تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۲۶ دارد. خلاصه اش برای پلن های مصرفی، یعنی رایگان و پرو و مکس، این است: گفتگوهای شما وقتی برای بهبود مدل استفاده می شوند که خودتان اجازه اش را داده باشید، یا گفتگو برای بررسی ایمنی علامت خورده باشد، یا صریحا در برنامه ای عضو شده باشید. تنظیمش در بخش حریم خصوصی حساب است و اسمش بهبود مدل.

سه جزئیات که کمتر جایی نوشته می شود و هر سه به کار شما می آید.

اول، وقتی این گزینه روشن باشد چیزی که استفاده می شود کل گفتگوی مربوطه است، همراه با محتوا و سبک های سفارشی و ترجیحات همان گفتگو. یعنی واحد کار، پیام نیست؛ گفتگوست.

دوم، محتوای خام اتصال ها استثنا شده. اگر گوگل درایو یا یک سرور MCP را وصل کرده باشید، محتوای خامی که از آنجا می آید در این دسته نیست، ولی همان مقاله صریح می گوید اگر همان محتوا مستقیم داخل گفتگو کپی شود، دیگر داخلش هست. این همان جزئیاتی است که آدم ها اشتباه می فهمند: اتصال با کپی کردن فرق دارد.

سوم، گفتگوی ناشناس. مقاله می گوید گفتگوهای ناشناس برای بهبود مدل استفاده نمی شوند حتی اگر گزینه بهبود مدل را روشن کرده باشید. اگر یک کار حساس دارید و نمی خواهید سراغ تنظیمات بروید، این کوتاه ترین راه است.

و یک چیز که کسی انتظارش را ندارد: دکمه پسند و ناپسند. طبق همان مقاله، وقتی بازخورد می دهید کل آن گفتگو تا پنج سال در سیستم انتروپیک ذخیره می شود، هرچند پیش از استفاده از شناسه کاربری شما جدا می شود و با بقیه گفتگوهایتان ترکیب نمی شود. پس آن دکمه بی هزینه نیست؛ روی گفتگویی که چیز حساسی دارد، نزنیدش.

بقیه اش همان بهداشت همیشگی است و ربطی به این ابزار خاص ندارد: رمز یکتا، ورود دو مرحله ای، و یک نگاه دوره ای به اتصال ها و دستگاه های وصل شده. و قاعده ای که هیچ تنظیمی جایش را نمی گیرد: چیزی را داخل چت نگذارید که حاضر نیستید به یک غریبه بدهید.