آموزش طراحی لوگو

بریف واقعی چه چیزهایی دارد

یک بریف لوگو فهرست خواسته های سلیقه ای نیست؛ مجموعه محدودیت هایی است که تصمیم های طراحی از دل آنها بیرون می آید. هفت چیز باید در آن جواب داشته باشد: کسب و کار دقیقا چه می کند و برای چه کسی، لوگو کجاها واقعا دیده می شود، چه اسمی و با چه املایی باید در آن بیاید، مشتری صراحتا چه چیزی را نمی خواهد، کنار چه نشانه های دیگری می نشیند، چه کسی تصمیم نهایی را می گیرد، و تا کی.

از این هفت تا، یکی بیشتر از بقیه روی خود طرح اثر می گذارد: کوچک ترین جایی که این نشانه دیده می شود کجاست؟ آیکن یک اپلیکیشن و تابلوی یک مغازه دو مسئله طراحی متفاوت اند. نشانه ای که برای تابلو ساخته شده و بعد در فاوآیکون فشرده می شود، معمولا در آن اندازه تبدیل به یک لکه می شود.

«یک لوگوی شیک» بریف نیست. پست خودمان درباره فایل هایی که باید از طراح لوگو تحویل بگیرید همین را از سمت خریدار می گوید: بریف مبهم، نتیجه اش چند دور رفت و برگشت است و در نهایت گران تر تمام می شود. یک بریف یک صفحه ای از سه دور بازنگری ارزان تر است، و این تنها جای این کار است که خریدار و طراح دقیقا یک منفعت دارند.

قبل از اولین اتود چه چیزی را نگاه می کنیم

تحقیق اینجا معنی الهام گرفتن نمی دهد. رقبا را یکی یکی نگاه نکنید، همه را کنار هم بگذارید. اگر چهار رقیب دایره آبی دارند، دایره آبی پنجم دیده نمی شود. هدف این مرحله تفاوت است، نه ایده.

بعد جاهایی که نشانه واقعا زندگی می کند. چاپ تک رنگ روی فاکتور، گلدوزی روی لباس، حکاکی، مهر، فاوآیکون. هر کدام از اینها یک محدودیت است و محدودیت گزینه ها را کم می کند، که دقیقا چیزی است که در این مرحله می خواهید. طرحی که فقط روی نمایشگر جواب می دهد، هنوز تست نشده است.

یک نکته که مخصوص فارسی است و در آموزش های ترجمه شده پیدا نمی شود: لوگوتایپ فارسی مسئله اتصال حروف و تعادل نقطه ها را دارد. نسخه فارسی یک نشانه، همان شکل با حروف دیگر نیست؛ طراحی جداگانه ای است. مارکی که اول لاتین ساخته شده و بعد فارسی اش را «درآورده اند» معمولا در همین جا می شکند، و اگر خودتان فارسی نمی خوانید شکستنش را نمی بینید.

و یک حد صادقانه: این تحقیق یکی دو ساعت است، نه یک هفته. بعد از آن دیگر تحقیق نیست، تعویق است.

از اتود تا وکتور، و چرا این قابل مذاکره نیست

اول روی کاغذ، خام و سریع. دلیلش زیبایی شناسی نیست؛ نرم افزار وسوسه می کند که قبل از تصمیم گرفتن، صیقل بدهید. بیست شکل ناقص روی کاغذ در ده دقیقه، بیشتر از دو شکل تمیز در دو ساعت به کار می آید.

بعد همان شکل را در وکتور بسازید. این همان نتیجه ای است که در درس فرمت های تصویر از سمت فایل به آن رسیدیم: لوگو یک شکل است و شکل جایش در وکتور است. از یک فایل وکتور، هم فاوآیکون بیرون می آید هم بنر سه متری؛ از یک PNG هیچ کدام.

دو تستی که سلیقه در آنها دخالت ندارد و باید همان لحظه انجام شوند: نشانه را در اندازه خیلی کوچک ببینید، و همان را تک رنگ سیاه کنید. پست خودمان اسمش را تست بیست و چهار پیکسل گذاشته و همان اندازه ای است که در تب مرورگر ظاهر می شود. طرحی که در یکی از این دو حالت ناخوانا شود، مشکل دارد؛ فرقی نمی کند روی مانیتور چقدر خوب بود.

معمولا هم یک چیز مشترک در طرح هایی که می افتند هست: گرادیان و سایه. همان چیزی که در ارائه اول چشمگیر است و در کاربرد واقعی اولین چیزی است که از بین می رود. اگر نشانه بدون گرادیان معنی اش را از دست می دهد، آن یک تصویر است، نه لوگو.

یک لوگو کافی نیست؛ نسخه ها

یک فایل نمی تواند هم هدر عریض یک سایت را پر کند و هم آیکن مربع یک اپلیکیشن باشد. برای همین خروجی این کار مجموعه است، نه یک تصویر.

• چیدمان افقی و چیدمان عمودی. نشانه کنار نام، و نشانه بالای نام.
• فقط نشانه، بدون نام. برای آواتار شبکه اجتماعی، فاوآیکون و هر جای مربع.
• تک رنگ. سیاه روی سفید و سفید روی تیره. این نسخه است که روی فاکتور و مهر و حکاکی می رود.
• حداقل فاصله و حداقل اندازه. یک قاعده ساده که می گوید چقدر دور لوگو باید خالی بماند و از چه اندازه ای کوچک تر نباید استفاده شود.

راهنمای استفاده هم بخشی از همین است و کوچک ترین بخشی است که بیشترین اثر را دارد. بدون آن، شش ماه بعد هر کارمندی نسخه خودش را می سازد: یکی لوگو را کش می آورد، یکی رنگش را عوض می کند، یکی روی عکس می گذارد. هویت با یک تصمیم بد از بین نمی رود، با پنجاه تصمیم کوچک بی راهنما از بین می رود.

تحویل، و دو حرف ناخوشایند

فهرست کامل فایل هایی که یک مشتری باید تحویل بگیرد و سوال مالکیت فایل منبع، جای خودشان را در همان پست تحویل لوگو دارند و اینجا تکرارشان نمی کنیم. خلاصه اش برای طراح یک جمله است: فایل وکتور قابل ویرایش، خروجی های رستر در اندازه هایی که واقعا لازم اند، نسخه تک رنگ، و یک راهنمای کوتاه. و سوالی که باید قبل از شروع جوابش روشن باشد: فایل منبع بعد از تحویل مال کیست.

حالا دو چیزی که صفحه های فروش نمی گویند.

لوگوی خوب کسب و کار بد را درست نمی کند. نشانه یک برچسب است روی چیزی که همین حالا وجود دارد. اگر خدمات کند است، قیمت مبهم است یا کسی جواب تلفن را نمی دهد، لوگو فقط این را زیباتر می کند و چند هفته وقت می خرد. هیچ طراحی این را به شما نخواهد گفت چون به ضرر فروش خودش است، ولی هر طراحی که چند سال کار کرده آن را دیده است.

و از آن طرف، لوگوی ارزان و کلیشه ای بعدا گران تر تمام می شود. هزینه واقعی، دستمزد طراحی نیست؛ عوض کردن تابلو، بسته بندی، آیکن اپلیکیشن، کارت ویزیت و هر چیزی است که در این فاصله چاپ شده. یعنی هزینه اصلی جایی می آید که دیگر بابت طراحی پول نمی دهید.

این دو حرف با هم می ایستند: ارزش خرج کردن روی لوگو به این بستگی دارد که چیزی که پشتش است ماندنی باشد. اگر هست، طراحی لوگو و هویت بصری بخشی از کاری است که ما هم انجام می دهیم؛ اگر هنوز مطمئن نیستید، اول آن را مطمئن کنید.