Yayına almadan önce site kontrol listesi

Yayından önce gerçekten neyin bitmesi gerekir?

Sonradan pahalılaşan ne varsa o. Bir yayın kontrol listesini dilek listesinden ayıran tek ölçüt budur: bir düğmenin rengi yarın da değişir, ama üç şey asla geri gelmez.

Birincisi veri. Analitik ilk gün kurulmazsa o haftanın trafiği temelli gitmiştir ve hiçbir araç onu geri getirmez. İkincisi sahiplik. Ajans adına kayıtlı bir alan adı sonradan bir ayar değil, bir pazarlıktır. Üçüncüsü erişim. Barındırma hesabı, alan adı paneli ve site yönetici kullanıcısı teslim günü devredilmezse, genelde bir yıl sonra ve en kötü anda aranır.

Gerisi onarılabilir, ama bedelleri eşit değil. Kalmış tek bir etiket siteyi haftalarca sonuçların dışında tutabilir. Postası ulaşmayan bir iletişim formu, var olduğunu hiç öğrenmediğiniz talepler demektir. Bu yüzden bu liste dört sütunda duruyor ve teknik sütun önce geliyor: en önemli olduğu için değil, hataları en sessiz olduğu için.

Teknik: en çok zarar veren iki satır

İkisi de deneme sürümünden gelir ve ikisi de görünmezdir. Birincisi sayfanın head kısmındaki noindex etiketi, ikincisi robots.txt içindeki Disallow: / satırı. Yayına alınmış, çalışan, hızlı olan ve altı hafta sonra birinin neden Google'da olmadığını sorduğu siteyi gördünüz.

WordPress'te bu etiket genelde bir onay kutusundan gelir: Ayarlar ve Okuma altında, arama motorlarından siteyi dizine eklememelerini isteyen bir seçenek vardır. Deneme sürümünde açık olması doğrudur; yayın gününde kapanmalıdır ve bu, çevirdiğiniz ilk anahtar değil son anahtar olmalıdır.

Denetlemek otuz saniye sürer ve sayfaya bakmak yanıt vermez, çünkü ikisi de görünmez. Sayfa kaynağını açıp robots etiketini arayın ve robots.txt'yi doğrudan tarayıcıda açın. Terminaliniz varsa tam komut bu dersin hızlı yol bölümünde.

Aynı sütunda üç madde daha:

• Tek bir asıl ana bilgisayar adı. Site yalnızca tek bir adresten açılmalı ve diğer bütün biçimler ona 301 ile gitmeli: https'siz olandan https'liye ve www'lu olandan www'suza ya da tersi. Yönlendirme zinciri kurmayın; her biçim doğrudan son hedefe gitsin. SSL sertifikası hem www'lu hem www'suz geçerli olmalı; SSL denetleyicisi son kullanma tarihini ve veriliş zincirini gösterir.
• Gerçek bir 404. Anlamsız bir adres açın. Hem kendi 404 sayfanızı görmelisiniz hem de durum kodu gerçekten 404 olmalı; üstünde "bulunamadı" yazan bir 200 değil. 200 dönen bir sayfa, Google açısından sağlıklı bir sayfadır.
• Site haritası ve robots. Site haritası erişilebilir olmalı ve yalnızca dizine eklenebilir adresleri taşımalı; robots.txt de CSS ve JavaScript'i engellememeli. robots ve sitemap aracı ikisini birlikte okur.

İçerik: ilk gün yarım kalmaması gereken sayfalar

On sayfası bitmiş bir site, kırk sayfası yarım bir siteden daha iyi yayına çıkar. Asgari şudur: gerçekten yanıt veren bir kanalı olan bir iletişim sayfası, gerçek kişilerin adlarının geçtiği bir hakkımızda sayfası, şartlar ve gizlilik sayfaları ve çıkmaz sokak yerine ana sayfaya ve aramaya bir yol veren bir 404 sayfası.

Sonra küçük şeyler; hepsi beş dakika sürer ve hepsi genelde unutulur. Site simgesini koyun, yoksa tarayıcı sekmesi boş bir yaprak gösterir. Paylaşım görselini koyun ve sınayın: kendi bağlantınızı bir WhatsApp ya da Telegram sohbetinde kendinize gönderin ve ne göründüğüne bakın; o etiketlerin tek gerçek sınaması budur. Her sayfanın başlığı ve meta açıklaması benzersiz olmalı; meta etiket denetleyicisi bunu sayfa sayfa gösterir.

Bir de doğrudan deneyime çarpan iki şey: yer tutucu metin canlı siteye taşınmamalı ve her görsel bir genişlik ile yükseklik taşımalı. İkincisi, görsel gelmeden tarayıcı yerini tutsun diyedir; yoksa metin okuyucunun altından kayar. Bunu site hızı tarafında yerleşim kayması diye biliyoruz.

Sitenin e-postası gerçekten ulaşıyor mu?

Bu, tüm listede bozukluğu hiçbir işaret vermeyen tek maddedir. İletişim formu yeşil bir "gönderildi" gösterir, WordPress işini yaptığını söyler ve ileti kimsenin gelen kutusuna hiç ulaşmaz.

Sebebi şu: WordPress'in posta işlevi true döndürdüğünde yalnızca tek bir şey söylemiştir: iletiyi gönderim sistemine devrettim. Hedef sunucunun onu kabul edip etmediği, spam klasörüne düşürdüğü ya da büsbütün reddettiği o işlevin görüş alanının dışındadır. Yani yeşil iletide duran her sınama hiçbir şey kanıtlamamıştır.

Bunu üç DNS kaydı belirler ve üçü de yayından önce yerinde olmalıdır. SPF, alan adınız adına hangi sunucuların posta gönderebileceğini söyler. DKIM, iletinin kendisine kriptografik bir imza koyar; böylece alıcı iletinin bozulmadığından ve iddia ettiği yerden geldiğinden emin olabilir. DMARC, o ikisi tutmadığında alıcının ne yapacağını ve raporu nereye göndereceğini söyler. Bir de sizin DNS'inizde hiç bulunmayan, sunucu sağlayıcısında duran dördüncü bir kayıt var: gönderen IP'yi yeniden bir ada çeviren ters kayıt, yani PTR. Büyük posta sağlayıcıları, ters adı olmayan bir IP'den gelen postaya kuşkuyla bakar.

Doğru sınama iki adımdır. Önce gerçek bir gönderim; bir eklentinin içinden değil, sitenin kendi formundan ve iki ayrı hedefe: bir Gmail ve bir kurumsal adres. Sonra sunucudaki gönderim günlüğünü okumak; hedef sunucunun kabul satırının yazıldığı yer. O satırı görmediğiniz sürece postanın ulaştığını tahmin ediyorsunuz.

Ölçüm: sonradan telafi edilemeyen şey

Analitik ve Search Console yayından önce kurulur, sonra değil. Sebebi basit ve SEO ile ilgisi yok: geriye dönük veri diye bir şey yoktur. Bir ay sonra kurarsanız o ay hiçbir aracın dolduramayacağı bir kara deliktir.

Bu sütunda üç iş var. Önce Google Analytics 4'ü kurun ve verinin gerçekten geldiğini doğrulamak için bir deneme isabeti yapın; anlık rapor yanıtı orada verir. Sonra Search Console'da site sahipliğini doğrulayın, tercihen bir DNS kaydıyla; çünkü o yöntem sitedeki bir dosyaya ya da etikete bağlı değildir ve tema değişince kaybolmaz. Üçüncü olarak site haritasını gönderin; siteyi Google'a tanıtma rehberi bu adımı tek tek anlatıyor.

Genelde atlanan bir şey: iletişim formu gönderimini bir olay olarak tanımlayın. O olmadan gelecek ay kaç kişinin geldiğini bilirsiniz, kaç kişinin iletişime geçtiğini bilmezsiniz; yayından sonraki her kararı ikinci sayı şekillendirir.

Sahiplik ve hukuk: sözleşmede olması gerekenler

Bu sütunda kod yoktur ve teslimden sonraki tartışmaların çoğu buradan çıkar. Yayın gününde dört şey netleşmeli ve tercihen daha önce sözleşmeye yazılmalı: alan adı kimin adına kayıtlı, barındırma hesabı kimin adına, DNS yönetimi kimde ve site dosyalarıyla tasarım kaynakları kime teslim ediliyor.

Tek cümle bunu basitleştirir: tasarımcının erişimi olmalı, sahibin sahipliği. Ajans adına kayıtlı bir alan adı, ilişki iyiyken hiç sorun değildir; soğuduğu gün sitenin tek gerçek varlığı karşı tarafın elindedir. Web tasarım sözleşmesi, bu dört maddeyi yazmanın doğru yeridir.

Sayfalar tarafında iki tanesi gerekir: şartlar ve koşullar ile bir gizlilik sayfası. Gizlilik sayfası hangi veriyi hangi araçlarla topladığınızı söylemeli; analitik kullanıyorsanız yeri orasıdır.

Bir de dürüstçe söylenmiş bir sınır: siteniz bir mağazaysa, çevrimiçi satış için gereken izinler ve işaretler kendi süreci olan ayrı bir konudur ve yayından sonra değil önce başlar. Ayrıntıları hakkında burada bir şey söylemiyoruz, çünkü onları incelemedik.

Yayından sonraki ilk kırk sekiz saat

Yayına almak işin sonu değil, hataların çoğunun yüzeye çıktığı iki günün başıdır. Dört şeye bakın: sunucu hata günlüğü, 404 dönen adresler (önceki bir site varsa eksik yönlendirme burada kendini gösterir), form e-postalarının ulaşması ve sonraki günlerde Search Console'un sayfalar bölümü.

Bir de kimsenin önceden düşünmediği için çok vakit yiyen bir şey: önbellek katmanları. Küçük bir değişiklik yaparsınız, sayfayı açarsınız, önceki sürümü görürsünüz ve değişikliğin geçmediğine hükmedersiniz. Genelde geçmiştir ve baktığınız şey bir önbellekten gelmiştir.

Bu sitede sizinle PHP arasında üç katman var: sunucunun kendi sayfa önbelleği, içerik dağıtım ağının kenardaki önbelleği ve tarayıcının önbelleği. Buradaki genel sayfaların başlıkları kenara HTML sürümünü 2592000 saniye, yani otuz gün, saklamasını söyler. Yani sunucuda şu anda duran bir düzeltme, o önbellek temizlenene kadar bir ziyaretçiye ulaşmayabilir. Yayından önce hangi katmanların olduğunu ve her birinin nasıl temizlendiğini bilin; yayın günü bunu keşfetme zamanı değildir.