ابزارهای امنیتی برای کاربر عادی

یک کاربر عادی واقعا به چند ابزار نیاز دارد؟

شش دسته، و شکل بالای صفحه همان شش تاست. اول دسته، بعد مثال؛ اگر برعکسش کنید، ابزاری را نصب می کنید که کارش را نمی دانید و کاری را رها می کنید که ابزارش را نمی شناسید.

ترتیبی که پیشنهاد می کنیم، بر اساس اینکه کدام دوتا با هم بیشترین کار را می کنند: مدیر رمز عبور و اپ تایید دو مرحله ای. این دو با هم تقریبا تمام حمله های خودکاری را که به یک کاربر عادی می رسد بی اثر می کنند، چون هر دو پایه شان یک چیز است: چیزی که فقط شما دارید. بعد به روزرسانی خودکار، که ابزار نیست، یک تنظیم است و چیزی هم نمی خواهد. بعد بکاپ، که هیچ حمله ای را جلوگیری نمی کند و فقط تنها چیزی است که بعد از اتفاق افتادن کار می کند. و آخر، دو تای کم شناخته: فیلتر DNS و هشدار نشت اطلاعات.

موضع ما، که با فهرست های خرید معمول فرق دارد: هر شش دسته گزینه رایگان قابل قبول دارند و برای یک کاربر عادی هیچ کدامشان دلیل روشنی برای خرج کردن ندارد. آنچه معمولا فروخته می شود بسته های امنیتی چند نفره اند که سه تا از این شش کار را با هم انجام می دهند، معمولا هیچ کدام را بهتر از گزینه رایگانش.

و آنچه در این فهرست نیست و انتظارش را دارید: آنتی ویروس جداگانه. دلیلش این نیست که بی فایده است؛ این است که روی یک سیستم عامل به روز، این کار از قبل انجام شده و جواب کاملش در درس بدافزار و انواع آن است. یک لایه هفتم هم که هیچ ابزاری نیست ولی از همه شش تا مهم تر است، عادت هایی است که در درس مرور امن اینترنت آمده.

کدام مدیر رمز عبور؟ سه چیزی که واقعا فرق می کند

اینکه چرا طول رمز از پیچیدگی اش مهم تر است و کدام روش تایید دو مرحله ای امن تر است، موضوع درس رمز عبور قوی و تایید دو مرحله ای است و آنجا با جزئیات آمده. سوال این بخش دیگری است و کسی جوابش را نمی دهد: از میان ده برنامه ای که همه شان شبیه هم به نظر می رسند و همه شان می گویند امن اند، کدام را نصب کنیم.

سه چیز واقعا فرق می کند و بقیه تفاوت ها ظاهری اند.

اول، جایی که رمزگذاری اتفاق می افتد. مخزن رمزها باید پیش از آنکه از دستگاه شما بیرون برود روی همان دستگاه رمزگذاری شود، تا آنچه روی سرور می نشیند یک فایل بی معنا باشد. راه بررسی اش هم ساده است: صفحه امنیت خود آن سرویس باید این را با همین صراحت نوشته باشد. اگر ننوشته، فرض نکنید که نوشته.

دوم، و کمتر کسی به آن نگاه می کند: خروجی گرفتن. برنامه ای که نمی توانید داده تان را از آن بیرون بیاورید، شما را گرو گرفته است. پیش از آنکه صد رمز واردش کنید، یک بار دکمه خروجی را پیدا کنید و ببینید هست. این تنها ویژگی ای است که وقتی لازمش می شوید دیگر نمی توانید اضافه اش کنید.

سوم، گزارش تکرار و نشت. این تنها قابلیتی است که به جای نگه داشتن رمزها، مشکل شما را نشان می دهد: کدام رمز را در چند جا تکرار کرده اید و کدامشان در نشت های عمومی دیده شده است. برنامه ای که این گزارش را ندارد، بایگانی است نه ابزار امنیتی.

و سه چیزی که به نظر مهم می آیند و نیستند: ظاهر برنامه، تعداد قابلیت ها، و امتیازی که در فروشگاه گرفته. آنچه به جایشان اهمیت دارد این است که روی همه سیستم عامل هایی که واقعا استفاده می کنید کار کند، و اینکه نسخه رایگانش صادقانه باشد؛ نسخه رایگانی که فقط روی یک دستگاه کار می کند، کل فایده مدیر رمز را از بین می برد.

موضع ما، که با فهرست های مقایسه ای معمول فرق دارد: مدیر رمز داخلی خود مرورگر برای بیشتر آدم ها انتخاب کاملا قابل دفاعی است. آدمی که شش ماه دنبال بهترین برنامه می گردد و در این شش ماه یک رمز را همه جا تکرار می کند، از آدمی که همان روز اول مدیر رمز مرورگرش را روشن کرده وضع بدتری دارد.

اپ تایید دو مرحله ای: همان اول چه چیزی را باید ذخیره کنید؟

کدهای بازیابی. همین یک جمله بیشترین ضرری را که آدم ها از تایید دو مرحله ای می خورند جلوگیری می کند، و ضرر از حمله نمی آید، از گم شدن گوشی می آید. لحظه ای که تایید دو مرحله ای را روشن می کنید، سرویس چند کد یکبار مصرف به شما نشان می دهد و اکثر آدم ها همان صفحه را می بندند. آنها را همان جا در مدیر رمز عبورتان ذخیره کنید؛ سی ثانیه وقت می برد و تنها راه برگشتن به حساب است وقتی گوشی دیگر در دسترس نیست.

بعد از آن، انتخاب خود اپ. مقایسه اینکه کدام روش تایید امن تر است در درس رمز عبور قوی و تایید دو مرحله ای آمده؛ اینجا فقط یک معیار عملی مهم است: اپی را انتخاب کنید که بتواند کلیدهایش را به گوشی جدید منتقل کند. اپی که این را ندارد، روز عوض کردن گوشی به یک عصر کامل کار دستی تبدیل می شود.

و اینجا یک انتخاب واقعی هست که هر دو طرفش هزینه دارد و باید صادقانه گفته شود. اپ هایی که کلیدها را همگام سازی می کنند راحت ترند و گم شدن گوشی را بی خطر می کنند، ولی همان کلیدها حالا جای دیگری هم هستند. برای بیشتر آدم ها این معامله به نفع راحتی است، چون احتمال گم کردن گوشی از احتمال نفوذ به آن حساب همگام سازی خیلی بیشتر است. اما یک استثنا دارد: ایمیل اصلی، که کلید بازیابی همه حساب های دیگر شماست، بهتر است عامل دومش جایی باشد که با بقیه یکی نیست.

همین نکته درباره خود مدیر رمز هم صدق می کند: بیشتر مدیرهای رمز امروز می توانند کدهای تایید دو مرحله ای را هم نگه دارند. راحت است و برای حساب های معمولی کاملا منطقی، ولی توجه داشته باشید که با این کار هر دو عامل پشت یک قفل رفته اند. برای حساب های مهم، جدا نگهشان دارید.

و قاعده ای که بالای همه این هاست و از راهنمای عمومی اف بی آی می آید: کد تایید را به هیچ کس ندهید، نه با ایمیل، نه با پیامک، نه در پیام رسان رمزگذاری شده. همان راهنما هشدار می دهد که مهاجم ها با مهندسی اجتماعی شما را قانع می کنند کد را لو بدهید، و در همان جا می گوید تایید دو مرحله ای را روی هر حسابی که اجازه می دهد روشن کنید و هرگز خاموشش نکنید. هیچ شرکتی، هیچ بانکی و هیچ پشتیبانی ای آن کد را از شما نمی پرسد.

بکاپ و به روزرسانی: چرا خسته کننده ترین ها بیشترین اثر را دارند؟

به روزرسانی خودکار ابزار نیست، یک تنظیم است، و در فهرست ما تنها موردی است که هیچ کاری نمی خواهد جز یک بار روشن کردن. اثرش هم از هر ابزاری که در این صفحه نام برده شده بیشتر است، چون بیشتر رخنه هایی که به یک کاربر عادی می رسند وصله شان هفته ها زودتر منتشر شده بوده.

بکاپ تنها چیزی در این فهرست است که هیچ حمله ای را جلوگیری نمی کند. فایده اش جای دیگری است: تنها چیزی است که بعد از اتفاق افتادن هنوز کار می کند، چه حمله باج افزار باشد و چه گوشی ای که در تاکسی جا مانده.

قاعده اش را یک جمله می گوید: سه نسخه از هر چیزی که برایتان مهم است، روی دو نوع رسانه مختلف، و یکیشان جای دیگری. برای یک کاربر عادی این یعنی فایل روی گوشی، یکی روی فضای ابری، و یکی روی یک هارد بیرونی که همیشه به کامپیوتر وصل نیست. آن «همیشه وصل نیست» مهم است: باج افزاری که کامپیوتر شما را رمز می کند، هر دیسکی را که در همان لحظه وصل باشد هم رمز می کند.

و حالا چیزی که ما خودمان یاد گرفتیم و در هیچ راهنمای بکاپی ندیده ایم که به این صراحت گفته شود: بکاپ وقتی تمام است که درستی نسخه بررسی شده باشد، نه وقتی که آپلود تمام شده. افزونه ای که نسخه های پشتیبان همین سایت را روی فضای ابری می گذارد، بعد از پایان انتقال، اثر انگشت فایل را از سمت مقصد می گیرد و با نسخه محلی می سنجد؛ در آن سامانه، وضعیت «انجام شد» دقیقا یعنی همان اثر انگشت خوانده و برابر بوده. تا امروز نه کار پشتیبان گیری آنجا ثبت شده و هر نه تا با همین معیار تمام شده اند؛ آخرینشان فایلی نزدیک سیصد و پنجاه مگابایت بود که انتقالش کمی بیش از یک دقیقه و نیم طول کشید.

ترجمه اش برای شما، که ابزارتان فرق دارد ولی قاعده اش همان است: بکاپی که یک بار هم بازیابی اش را امتحان نکرده اید، بکاپ نیست، یک امید است. یک بار در سال یک فایل را از نسخه پشتیبان برگردانید و بازش کنید. همین یک آزمایش کوچک، تفاوت بین داشتن بکاپ و فکر کردن به داشتنش را روشن می کند. روش و ابزارهایش در درس آموزش بکاپ گرفتن آمده.

فیلتر DNS و هشدار نشت: دو ابزاری که کمتر شنیده اید

هر بار که یک نشانی را باز می کنید، دستگاه شما اول باید بپرسد آن نام به کدام سرور مربوط است. فیلتر DNS دقیقا در همین لحظه کار می کند: اگر آن نام در فهرست دامنه های شناخته شده بدافزاری یا کلاهبرداری باشد، جواب داده نمی شود و صفحه اصلا باز نمی شود. مزیتش این است که پیش از مرورگر و پیش از هر افزونه ای اتفاق می افتد و برای همه دستگاه های خانه با یک تنظیم روی مودم کار می کند. سرویس هایی مثل کواد ناین و نسخه خانوادگی سرویس دی ان اس کلادفلر همین کار را رایگان انجام می دهند. مکانیزم پشتی اش را درس دی ان اس چیست باز کرده.

حدش را هم صادقانه بگوییم: فیلتر DNS فقط دامنه هایی را می گیرد که از قبل در فهرست باشند، پس در برابر یک دامنه ای که همین امروز ساخته شده کاری نمی کند. و چون در سطح نام دامنه کار می کند، یک صفحه بد روی یک دامنه معتبر از دستش در می رود. یعنی همان مثالی که در درس مرور امن آوردیم، از این فیلتر هم رد می شد.

ابزار ششم از همه ساده تر است و بیشترین بازده را برای کمترین کار دارد: هشدار نشت اطلاعات. سرویس هایی وجود دارند که فهرست نشت های عمومی را جمع می کنند و به شما می گویند ایمیل شما در کدام نشت ها بوده. کاری که باید بکنید یک بار است: ایمیلتان را وارد کنید و اگر خواستید هشدار را روشن کنید تا نشت بعدی را به شما خبر بدهند.

و کاری که باید بعدش بکنید، همان چیزی است که بیشتر آدم ها نمی کنند: عوض کردن رمز آن سرویس کافی نیست. اگر همان رمز را جای دیگری هم داشته اید، همه آن جاها هم عوض شوند. برای همین است که گزارش تکرار مدیر رمز، که در بخش دوم گفتیم، جفت طبیعی همین ابزار است.

و اگر بخواهیم این صفحه را به یک کار تبدیل کنیم: بروید و بشمارید چند تا از این شش دسته را همین حالا دارید. تجربه ما این است که بیشتر آدم ها چهار تا را از قبل روشن دارند بی آنکه بدانند، و دو تای غایب هم تقریبا همیشه همان دوتاست: بکاپی که آزمایش نشده، و کدهای بازیابی ای که هیچ وقت ذخیره نشدند. شمردن، از خواندن جلوتر است.