آموزش سئو داخلی

سئو داخلی شامل چه چیزهایی است و شامل چه چیزهایی نیست؟

سئو داخلی یعنی چیزهایی که در ویرایشگر همان صفحه تصمیمشان می گیرید. سرعت سرور، ساختار آدرس ها، نقشه سایت و ریدایرکت ها کار دیگری اند و اسمشان سئو تکنیکال است. لینک هایی که سایت های دیگر به شما می دهند هم بیرون از دست شماست.

این تفکیک فقط بحث لغوی نیست. بیشتر چک لیست های سئو داخلی که در فارسی می بینید، چند مورد تکنیکال را هم داخلشان قاطی کرده اند، و نتیجه اش این است که نویسنده محتوا برای کاری که اصلا در اختیارش نیست خودش را سرزنش می کند.

فهرست چیزهایی که واقعا در دست شماست کوتاه است: تگ عنوان، توضیحات متا، تیتر اصلی و تیترهای فرعی، خود متن، تصویرها با نام فایل و متن جایگزینشان، لینک های داخلی و متنشان، و آدرس صفحه. همین هشت تا. اگر شکل چک لیستی همین موضوع را می خواهید تا موقع انتشار تیک بزنید، چک لیست سئو داخلی برای همان نوشته شده؛ این درس توضیح می دهد که هر کدام چرا آنجاست.

تگ عنوان: چیزی که در نتیجه دیده می شود

تگ عنوان روی صفحه دیده نمی شود. جایش در کد صفحه است و کاری که می کند این است که در نتیجه گوگل و در تب مرورگر و در اشتراک گذاری شبکه های اجتماعی نمایش داده شود. تیتر اصلی صفحه، همان چیزی که خواننده بالای متن می بیند، یک چیز دیگر است و لازم نیست با آن یکی باشد.

گوگل خودش می گوید همیشه از تگ عنوان استفاده نمی کند و ممکن است بر اساس چیزی که در خود صفحه هست عنوان دیگری بسازد. پس عنوان یک پیشنهاد قوی است، نه یک دستور. بهترین کاری که می کنید این است که پیشنهادتان آنقدر دقیق باشد که جایگزین کردنش برای گوگل بی معنی شود.

سه قاعده عملی. عبارت اصلی را نزدیک اول بگذارید، چون در موبایل انتهای عنوان بریده می شود. عنوان را برای کلیک بنویسید نه برای خزنده: عددی که در آن هست، سالی که در آن هست، یا تفاوتی که با بقیه نتایج دارد، همان چیزی است که کلیک را می برد. و برای هر صفحه یک عنوان یکتا بنویسید؛ دو عنوان تکراری یعنی خودتان هم نمی دانید این دو صفحه چه فرقی دارند.

یک عادت را هم بازبینی کنید: اسم سایت در انتهای هر عنوان. اگر برندتان شناخته شده است، همان چند کاراکتر اعتماد می سازد و ارزشش را دارد. اگر نه، فقط جای مفیدترین کلمه ها را گرفته و در موبایل هم اولین چیزی است که بریده می شود.

عددی که همه به عنوان طول درست می گویند، حدود شصت کاراکتر، یک قاعده نمایشی است نه سیاست گوگل. گوگل هیچ حد کاراکتری اعلام نکرده؛ چیزی که واقعا هست، عرض پیکسلی است که در نتیجه جا می شود.

توضیحات متا چه کاری می کند و چه کاری نمی کند؟

توضیحات متا روی رتبه اثر ندارد. این را چند سال است می دانیم و باز هم هر هفته کسی می پرسد چرا با پر کردنش رتبه اش عوض نشد. کاری که می کند این است: متن زیر عنوان در نتیجه گوگل، یعنی همان دو خطی که تصمیم می گیرد کاربر روی شما کلیک کند یا روی نفر بعدی.

گوگل مکررا این متن را عوض می کند و به جایش تکه ای از خود صفحه را نشان می دهد، مخصوصا وقتی جستجوی کاربر با چیزی در متن بهتر می خواند. این را شکست نبینید؛ یعنی صفحه شما جواب داشته است.

خالی گذاشتنش هم یک انتخاب است، نه یک اشتباه همیشگی. اگر خالی باشد گوگل خودش از متن صفحه یک تکه برمی دارد، و روی صفحه های اطلاعاتی معمولا انتخاب بدی هم نیست. روی صفحه ای که می فروشد، این ریسک را نکنید: آنجا دو خط زیر عنوان همان چیزی است که کاربر بین شما و رقیب مقایسه می کند.

پس چطور بنویسیدش. یک جمله که همان چیزی را که کاربر می خواهد بگوید، نه یک معرفی از خودتان. «راهنمای کامل و جامع درباره ...» چیزی به کسی نمی دهد. به جایش بگویید چه چیز مشخصی داخل صفحه هست: کدام عدد، کدام مقایسه، کدام جواب. و اگر صفحه فروش است، چیزی که آنجا هست و جای دیگر نیست را بنویسید.

تیترها را برای خواننده بچینید

تیتر اصلی صفحه یکی است و موضوع صفحه را می گوید. تیترهای فرعی زیر آن، هر کدام یک بخش را باز می کنند و ترتیبشان همان ترتیبی است که خواننده سوال هایش را می پرسد.

اشتباه رایج این است که تیترها را برای موتور جستجو انتخاب می کنند: یک اسم انتزاعی مثل «اهمیت سئو داخلی» که هیچ کس آن را تایپ نمی کند. تیتر خوب همان چیزی است که در ذهن خواننده سوال است: «چند تا H1 داشته باشم؟» یا «متن جایگزین را چطور بنویسم؟».

سطح ها را از قلم نیندازید. اگر بعد از تیتر درجه دو مستقیم به درجه چهار بپرید فقط برای اینکه فونتش کوچک تر است، ساختار صفحه از دست می رود؛ اندازه فونت کار استایل است نه کار تیتر. و چند تیتر پشت سر هم با یک شکل دستوری، مثلا همه شان با «چگونه»، صفحه را ماشینی نشان می دهد. شکلشان را عوض کنید.

متن جایگزین تصویر را برای چه کسی می نویسید؟

متن جایگزین برای کسی نوشته می شود که تصویر را نمی بیند: کاربری که با صفحه خوان می خواند، یا مرورگری که تصویر برایش بارگذاری نشده. اینکه گوگل هم آن را می خواند، نتیجه جانبی است نه هدف.

پس درست بنویسیدش: توصیف همان چیزی که در تصویر است، در یک عبارت کوتاه. اگر تصویر یک نمودار است، بگویید نمودار چه چیزی را نشان می دهد نه اینکه بنویسید «نمودار». و اگر تصویر فقط تزیینی است، متن جایگزینش را خالی بگذارید؛ خالی گذاشتن یک انتخاب درست است، نه فراموشی.

دو چیز دیگر که هم زمان انجام می شوند و اثرشان بیشتر از متن جایگزین است. اول نام فایل: یک نام توصیفی به جای یک رشته عدد. دوم عرض و ارتفاع تصویر: اگر در کد صفحه نوشته نشده باشد، مرورگر جای تصویر را قبل از بارگذاری نمی داند و متن موقع آمدن تصویر می پرد. آن پریدن یکی از سه معیار اصلی تجربه صفحه است و برخلاف خیلی چیزهای دیگر، کاملا در اختیار شماست.

لینک داخلی: ارزان ترین کاری که اکثرا انجام نمی دهند

لینک داخلی یعنی لینکی از یک صفحه سایت خودتان به صفحه دیگری از همان سایت. هزینه اش صفر است، اجازه کسی را لازم ندارد و در عمل کمتر از هر کار دیگری انجام می شود.

دو کار می کند. اول، به گوگل می گوید کدام صفحه های شما مهم اند و به هم ربط دارند. دوم، و مهم تر، خواننده را از صفحه ای که چیزی یاد گرفته به صفحه ای می برد که کارش را انجام می دهد. مسیر تجاری یک سایت آموزشی همین است، بدون هیچ فروش زوری.

متن لینک را با دقت انتخاب کنید. «اینجا کلیک کنید» به کسی نمی گوید مقصد چیست، نه به کاربر و نه به گوگل. متن لینک باید توصیف صفحه مقصد باشد، و برای یک صفحه مشخص هر بار کمی متفاوت. صد لینک با یک متن دقیقا یکسان، الگویی است که خودتان ساخته اید.

یک عادت کاری که تفاوت واقعی می سازد: روزی که صفحه جدیدی منتشر می کنید، همان روز از سه صفحه قدیمی مرتبط به آن لینک بدهید. صفحه ای که هیچ صفحه دیگری به آن اشاره نمی کند، از نظر ساختار سایت وجود ندارد، حتی اگر در نقشه سایت باشد. این کار پنج دقیقه است و تقریبا هیچ کس انجامش نمی دهد.

یک نکته فنی که ساده به نظر می رسد و مرتب اشتباه می شود: لینک باید یک تگ a با آدرس واقعی در href باشد. دکمه ای که با جاوااسکریپت کاربر را جابه جا می کند برای کاربر کار می کند و برای خزنده لینک نیست. مستندات خود گوگل همین را می گوید.

آدرس صفحه: یک بار درست، بعد دست نزنید

آدرس خوب کوتاه است، با خط تیره جدا شده، و از روی آن می شود فهمید صفحه درباره چیست. تاریخ در آدرس نگذارید مگر صفحه واقعا خبر باشد، چون همان صفحه سال بعد قدیمی به نظر می رسد بی آنکه محتوایش قدیمی باشد.

نکته اصلی این بخش اما هشدار است، نه راهنمایی. آدرس یک صفحه ای که رتبه دارد را عوض نکنید. تمام سابقه آن صفحه به همان آدرس بسته است و تغییرش یعنی شروع از صفر، مگر اینکه دقیقا در همان لحظه یک ریدایرکت دائمی از آدرس قدیم به جدید گذاشته باشید.

و اگر لازم شد چیزی را عوض کنید، یکی یکی. عنوان و آدرس و متن را با هم در یک روز تغییر ندهید؛ اگر رتبه بعدش جابه جا شد، هیچ وقت نمی فهمید کدامشان باعثش بوده.