انسانی کردن متن هوش مصنوعی

چرا متن مدل حتی وقتی درست است خوانده نمی شود

نشانه متن ماشینی در واژه ها نیست، در یکنواختی است. جمله ها هم اندازه می شوند، بندها یک شکل درمی آیند، هر فهرستی سه مورد دارد، و جمله ها دو لنگه متوازن پیدا می کنند از جنس «نه فقط این، بلکه آن». هیچ کدام از این ها غلط نیستند. مشکل این است که هیچ کدام هم انتخاب نشده اند، و خواننده این را قبل از اینکه بتواند توضیحش بدهد حس می کند.

نثر آدم ناهموار است. یک جمله سی کلمه ای می آید و بعدش یک جمله پنج کلمه ای، چون نویسنده جایی عجله داشته و جایی نداشته. همین ناهمواری است که به خواننده می گوید کسی آن طرف نشسته بوده.

حالا مهم ترین جمله این درس، و بهتر است همین اول گفته شود: هدف اینجا فریب دادن آشکارساز نیست. دو دلیل دارد. اول اینکه آشکارسازهای متن در هر دو جهت خطا می کنند و سوالی که جواب می دهند سوالی نیست که به شما مربوط است؛ موضع خود گوگل هم روی ابزار نیست، روی تولید انبوه محتوای کم ارزش است و این را در درس محتوای هوش مصنوعی و سئو از روی متن سیاستش بررسی کرده ایم. دوم و مهم تر اینکه متنی که فقط برای رد شدن از یک ابزار ویرایش شده، بعد از ویرایش هم همان قدر بی ارزش است. یک نمره عوض شده و خواننده هنوز در بند دوم می رود.

پس معیار در این درس یک چیز است و در تمام تصمیم ها همان می ماند: آیا کسی این را تا آخر می خواند و چیزی از آن برمی دارد. هر چهار حرکتی که در ادامه می آید از همین سوال بیرون آمده و نه از فهرست ویژگی های هیچ آشکارسازی.

ریتم: حرکتی که بیشترین اثر را دارد

این حرکت را می شود اندازه گرفت، و به همین دلیل از بقیه راحت تر است. یک بند را بردارید و کلمه های هر جمله اش را بشمارید. اگر عددها در یک باند باریک نشسته اند، بند شما یکنواخت است، هر چقدر هم که محتوایش خوب باشد.

درمانش هم مکانیکی است. یک جمله بلند را از وسط بشکنید. دو جمله کوتاه پشت سر هم را به هم وصل کنید. یک جای متن، جایی که حرف مهمی گفته می شود، یک تکه کوتاه بگذارید. همین.

در قانون محتوایی خود ما این قاعده در یک خط نوشته شده: طول جمله ها را شدید تغییر بدهید، جمله پنج کلمه ای را با جمله سی کلمه ای در یک بند قاطی کنید، و تکه ناتمام هم اشکالی ندارد. گاهی.

یک تله هم دارد که کمتر گفته می شود: ناهمواری وقتی کار می کند که از معنی بیاید، نه از قیچی. جمله کوتاه جایی می نشیند که حرف مهم است یا نتیجه گیری تمام شده. اگر جمله ها را تصادفی بشکنید، متن ناهموار می شود و بی ربط هم می شود، و خواننده این دومی را زودتر می فهمد.

و یک مورد که استثنا است: فهرست. اگر چهار مورد را پشت سر هم می شمارید، طبیعی است که چهارتاشان هم شکل باشند و هم اندازه. یکنواختی در فهرست ویژگی است و در بند، نشانه.

مقدمه ای که هر متنی می تواند داشته باشد را حذف کنید

تست یک جمله ای دارد و تقریبا همیشه جواب می دهد: بند اول را تنها بخوانید. اگر می شود آن را سر هر مقاله ای در هر موضوعی گذاشت و کسی متوجه نمی شود، بند اول شما اطلاعات ندارد و باید برود.

در فارسی این مقدمه ها الگوی مشخصی دارند و از آنجا که همه از هم کپی کرده اند، فهرستشان محدود است. قانون محتوایی این سایت ۲۲ عبارت فارسی را صریحا ممنوع کرده و ابزار خط فرمان ما ۱۲ تای آنها را خودکار علامت می زند. نمونه هایش را همه شان را خوانده اید: «در دنیای امروز»، «لازم به ذکر است»، «با ما همراه باشید»، «بدون شک».

حذف کردن این ها آسان است. کاری که سخت تر است این است که جای خالی شان را با چیزی پر کنید که واقعا اطلاعات دارد. قاعده ساده اش این است که جمله اول باید یک چیز قابل بحث بگوید: یک جواب، یک موضع، یا یک عدد. اگر جمله اول شما فقط زمینه چینی است، هنوز مقدمه دارید و فقط کلمه هایش عوض شده.

خود مدل هم به این مقدمه ها گرایش دارد، و دلیلش قابل فهم است: در داده ای که دیده، متن ها اغلب همین طور شروع می شوند. پس این یک خطای مدل نیست، یک عادت جمعی است که مدل آن را وفادارانه تکرار می کند.

ادعای عمومی را با یک چیز مشخص عوض کنید

«سرعت سایت روی تجربه کاربر اثر می گذارد» یک جمله درست است که هیچ چیزی نمی گوید. هر کسی می تواند بنویسدش، هیچ کس نمی تواند ردش کند، و به همین دلیل خواننده هیچ چیزی از آن برنمی دارد.

حرکت این است: هر ادعای عمومی را با یک مورد مشخص عوض کنید. چه چیزی، روی چه، چقدر عوض شد، و مهم تر از همه چه چیزی عوض نشد. آن بند آخر همان جایی است که متن قابل باور می شود، چون کسی که همه چیز را بهتر گزارش می کند دارد چیزی می فروشد.

و حالا مرزی که این حرکت را از یک خطای جدی جدا می کند: اگر مشخصش را ندارید، نسازیدش. عدد جعلی متن را انسانی نمی کند، فقط قابل ابطال می کند. جواب درست وقتی مورد مشخصی در دست نیست این است که خود همین را بنویسید: بگویید این را اندازه نگرفته اید، یا بگویید در چه شرایطی دیده اید و در چه شرایطی نمی دانید. «نمی دانم» یک جمله انسانی است و هیچ مدلی بی دلیل نمی نویسدش.

یک نسخه کوچک برای وقتی که گیر کرده اید: به جای بالا بردن ادعا، پایین بیاوریدش. از «سرعت مهم است» بروید به «روی این یک صفحه، این یک چیز را دیدیم». ادعای کوچک قابل بررسی از ادعای بزرگ غیرقابل بررسی همیشه بهتر می خواند.

چیزی که فقط شما می دانید

سه حرکت قبلی متن را از بد به قابل خواندن می برند. این یکی است که آن را از قابل خواندن به قابل نقل کردن می برد، و تنها حرکتی است که هیچ مدلی نمی تواند جای شما انجامش بدهد.

چهار جنس دارد و هر چهارتا واقعی اند: قدمی که معمولا خراب می شود، تنظیمی که هیچ جا مستند نشده، عددی که غافلگیرتان کرد، و مرزی که خودتان به آن خورده اید. یک جمله از هر کدام کافی است.

تست عملی اش این است: یک جمله در متن پیدا کنید که کسی بدون انجام دادن این کار نمی توانست بنویسدش. اگر پیدا نشد، متن هنوز خلاصه ای از چیزی است که همه می دانند و ویرایش بیشتر درستش نمی کند. جای این جمله در بریف است و اگر آنجا خالی مانده، به بریف برگردید.

و سوالی که اینجا همیشه پرسیده می شود: اگر درباره این موضوع هیچ تجربه دست اولی ندارم چه؟ جواب صادقانه اش دو راه بیشتر ندارد. یا موضوع را کوچک کنید تا برسد به همان تکه ای که واقعا انجامش داده اید، که تقریبا همیشه متن بهتری هم می شود، یا نیم ساعت با کسی حرف بزنید که انجامش داده و حرف او را با اسم خودش نقل کنید. راه سوم، یعنی نوشتن جمله ای که انگار تجربه کرده اید، همان چیزی است که یک بار لو می رود و همه چیز را با خودش می برد.

و یک هشدار که دقیقا به همین حرکت مربوط است: از مدل نخواهید این را برایتان بنویسد. اگر بگویید «یک تجربه شخصی اضافه کن»، مدل یکی می سازد، خوب هم می سازد، و شما یک دروغ منتشر می کنید که خودتان نوشته اید. این تنها جای متن است که پر کردنش با ماشین از خالی گذاشتنش بدتر است.

چه کارهایی متن را انسانی نمی کنند

فهرست کارهایی که نباید کرد اینجا به اندازه فهرست کارهای درست مهم است، چون بیشتر راهنماهای فارسی همین ها را توصیه می کنند.

غلط تایپی عمدی نگذارید. این نه انسانی است و نه بی هزینه؛ خواننده ای که یک غلط ببیند فرض می کند بقیه متن هم با همان دقت نوشته شده. کلمه های ساده را با کلمه های نادر عوض نکنید؛ نثر سنگین قدیمی است، انسانی نیست. تشبیه و صفت اضافه نکنید؛ همان تزیینی است که مدل خودش پیشنهاد می دهد وقتی از آن می خواهید متن را «گرم تر» کند. و متن را کش ندهید: طولانی کردن یک متن خالی، فقط خالی بودنش را بیشتر پخش می کند.

یک کار هم هست که به نظر بی خطر می آید و نیست: دادن متن به مدل و گفتن «این را انسانی کن». چیزی که برمی گردد همان اسکلت با پوست جدید است، و بدتر از آن، در این پاس مدل جمله هایی اضافه می کند که هیچ کس بررسی شان نکرده. اگر همین یک جمله را از این درس نگه دارید، همین باشد: ویرایش انسانی حذف کردن است، نه اضافه کردن.

و آخرین چیز، که به تجربه بیشتر از همه کار می کند: متن را بلند بخوانید. هر جا نفس کم آوردید یک جمله بلند هست، هر جا زبانتان گیر کرد یک عبارت اداری هست، و هر جا حوصله خودتان سر رفت خواننده خیلی قبل تر رفته بوده.