گوگل محتوای تولید شده با هوش مصنوعی را ممنوع نکرده. چیزی که ممنوع کرده «سو استفاده از تولید انبوه» است، و در متن سیاست هرزنامه اش صریحا نوشته: تولید صفحه های زیاد با ابزارهای هوش مصنوعی یا ابزارهای مشابه، بدون افزودن ارزش برای کاربر.
تفاوت این دو جمله کل تصمیم شماست. روش تولید موضوع نیست؛ تعداد و بی ارزش بودن موضوع است.
متن سیاست، دقیقا
تعریفی که گوگل داده این است: سو استفاده از تولید انبوه یعنی وقتی صفحه های زیادی تولید می شوند که هدف اصلیشان دستکاری رتبه است نه کمک به کاربر.
سه شرط در این جمله کنار هم آمده اند و هر سه باید باشند: تعداد زیاد، هدف دستکاری رتبه، و نبود کمک به کاربر. یک مقاله که با کمک ابزار نوشته شده و به سوال واقعی کسی جواب می دهد، هیچ کدام از این سه را ندارد.
این را می گوییم چون بیشتر بحث فارسی درباره این موضوع روی سوال غلط است. سوال «آیا گوگل متوجه می شود؟» نیست. سوال این است که آیا صفحه شما چیزی دارد که ده صفحه دیگر ندارند.
چیزی که ابزار نمی تواند بدهد
هر چیزی که در متن شما ارزش دارد، از جایی بیرون از متن آمده است.
عددی که خودتان اندازه گرفته اید، اشتباهی که در پروژه واقعی کرده اید، قیمتی که واقعا پرداخت شده، و مرزی که در عمل به آن خورده اید. هیچ ابزاری این ها را ندارد چون در داده آموزشی اش نبوده اند. متنی که فقط از دانش عمومی ساخته شده باشد، دقیقا همان چیزی است که ده رقیب دیگر هم دارند.
در همین سایت، مقاله ای که از همه سخت تر قابل کپی کردن است مقایسه دو میزبان ایرانی است، چون هیچ کس نمی تواند بدون اندازه گیری دوباره همان جدول را بنویسد. آنچه دفاع پذیرش می کند جمله بندی نیست؛ این است که کسی رفته و عدد را گرفته.
پس ابزار کجا کمک می کند
سه جا واقعا کمک می کند و هیچ کدامشان «نوشتن مقاله» نیست.
ساختار. بیرون کشیدن فهرست سوالاتی که باید جواب داده شوند، پیش از نوشتن. این کار خسته کننده است و ابزار خوب انجامش می دهد.
ویرایش. پیدا کردن جمله های طولانی، تکرارها، و بخش هایی که چیزی نمی گویند. ابزار در نقش ویراستار بهتر از نقش نویسنده است.
ترجمه اولیه. با یک شرط مهم که در ادامه می آید.
یک اشتباه که در سایت های چند زبانه گران تمام می شود
ترجمه ماشینی متن فارسی به انگلیسی یا عربی، متنی می سازد که هر کلمه اش درست است و کل آن غلط به نظر می رسد. ساختار جمله فارسی باقی می ماند و خواننده بومی در پاراگراف اول متوجه می شود.
روی این سایت هر چهار زبان جداگانه نوشته می شوند نه ترجمه، و علتش همین است. اگر سایت چند زبانه دارید، ساده ترین آزمون این است که یک صفحه انگلیسیتان را به یک انگلیسی زبان نشان دهید و نپرسید «درست است؟»، بپرسید «به نظرت این را کسی نوشته یا ترجمه کرده؟»
کجا این حرف به شما ربطی ندارد
اگر محتوایی که تولید می کنید توصیف محصول در فروشگاه است و هزار محصول دارید، بحث بالا تغییر می کند. آنجا واقعا تولید انبوه لازم است و راه درست این است که داده واقعی هر محصول پایه متن باشد، نه اینکه هزار متن مشابه ساخته شود.
و اگر سایت شما اصلا برای جستجو ساخته نشده و مخاطبش از جای دیگری می آید، هیچ کدام از این محدودیت ها مسئله شما نیست.
سوال هایی که پرسیده می شود
گوگل محتوای هوش مصنوعی را تشخیص می دهد؟ پاسخ صادقانه این است که نمی دانیم و گوگل هم عدد نداده. اما سوال بی ربطی است، چون سیاست روی روش تولید نوشته نشده بلکه روی تعداد و ارزش نوشته شده.
پس می توانم با هوش مصنوعی محتوا تولید کنم؟ بله، به شرطی که چیزی به آن اضافه کنید که فقط شما دارید. اگر چیزی برای اضافه کردن ندارید، مشکل شما ابزار نیست.
قیمت تولید محتوا چقدر است؟ بستگی دارد به اینکه متن از دانش عمومی ساخته می شود یا از تجربه و داده. دومی گران تر است و تنها نوعی است که در بلندمدت رتبه نگه می دارد.
اگر می خواهید محتوایی داشته باشید که به سوال واقعی مخاطبتان جواب بدهد، اول باید بدانید آن سوال ها چیست؛ روش پیدا کردن عبارت هایی که مخاطب فارسی واقعا جستجو می کند نقطه شروع است. تولید محتوای متنی برای سایت کاری است که انجام می دهیم و پیش از نوشتن سراغ داده و تجربه خود شما می آییم. و برای اینکه محتوا اثر بگذارد، ساختار سایت هم باید اجازه بدهد؛ همان چیزی که در فهرست بررسی صفحه پیش از انتشار و در ساخت سایتی که محتوا در آن دیده شود دنبال می شود.
متن سیاست از صفحه سیاست های هرزنامه گوگل در ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ خوانده شده و ممکن است بعدا به روز شود.
دیدگاه ها و پرسش ها
سوالی درباره این مطلب دارید؟ بپرسید؛ پاسخ می دهیم.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.