آموزش تحقیق کلمه کلیدی

کلمه های اولیه را از کجا بیاوریم؟

اولین اشتباه رایج این است که کار با باز کردن یک ابزار شروع شود. ابزار فقط چیزی را گسترش می دهد که به آن داده اید؛ اگر ورودی اشتباه باشد، خروجی هزار کلمه اشتباه است.

بذر از خود کسب و کار می آید. کاری که مشتری ها موقع تماس می گویند، سوالی که در دایرکت تکرار می شود، جمله ای که فروشنده تان هر روز جواب می دهد. اینجا یک نکته هست که بارها دیده ایم: کلمه ای که شما در صنعتتان به کار می برید معمولا کلمه ای نیست که مشتری تایپ می کند. مشتری «سایت شرکتی» می نویسد، نه «طراحی وب سایت سازمانی».

سه منبع رایگان دیگر که اغلب نادیده می مانند: گزارش عبارت ها در سرچ کنسول، که می گوید همین حالا با چه عبارت هایی دیده می شوید و کدامشان را نمی دانستید؛ فهرست دسته بندی رقیب، که ساختار بازار را لو می دهد؛ و پیشنهاد خودکار خود گوگل، که در واقع فهرست چیزهایی است که واقعا تایپ می شوند.

یک تمرین ده دقیقه ای که از یک ساعت کار با ابزار بیشتر می ارزد: سه مکالمه آخرتان با مشتری را باز کنید و عین کلمه هایی را که خودشان به کار برده اند بنویسید، بدون اصلاح کردن. همان جمله های ناقص و غیرحرفه ای، چیزی هستند که در گوگل تایپ می شوند.

ده تا بیست بذر کافی است. بیشتر از این در این مرحله فقط شلوغی است.

فهرست را چطور بزرگ کنیم؟

حالا ابزار وارد می شود. هر بذر را به ابزار پیشنهاد کلمه بدهید و خروجی را بدون قضاوت جمع کنید؛ حذف کردن کار مرحله بعد است. ابزار رایگان ما در صفحه تحقیق کلمات کلیدی همین کار را برای فارسی انجام می دهد و عدد را با همان قاعده ای می گیرد که در بخش بعد توضیح داده ایم.

سه منبع دیگر را هم دستی جمع کنید، چون ابزارها اغلب از قلم می اندازندشان. جستجوهای مرتبط پایین صفحه نتایج، بلوک سوال های مرتبط، و عبارت هایی که در عنوان ده نتیجه اول تکرار شده اند. آن سومی مخصوصا مهم است: عبارتی که چند رقیب در عنوانشان گذاشته اند، عبارتی است که در بازار جواب داده.

در این مرحله فهرست شما احتمالا دویست تا هزار ردیف است و پر از تکرار و آشغال. طبیعی است. فقط یک قاعده را رعایت کنید: هیچ کلمه ای را دستی ننویسید که خودتان از سرتان درآورده اید. فهرست باید فقط چیزی باشد که یا از یک منبع آمده یا از دهان مشتری.

کدام عدد را باور کنیم؟ قاعده ای که برای فارسی فرق دارد

حجم جستجو تعداد دفعاتی است که یک عبارت در ماه جستجو می شود، به طور میانگین. دو چیز را از خود گوگل باید بدانید: این عددها گرد شده اند، و مقدارشان دائم نوسان دارد. پس دو کلمه با اختلاف کم را «برابر» بخوانید، نه یکی بهتر از دیگری.

حالا قاعده ای که برای فارسی فرق دارد. تقریبا هر ابزار جهانی از شما می خواهد کشور را انتخاب کنید، و برای فارسی این کار عدد را خراب می کند. ایران در محصول های لوکیشن محور اصلا وجود ندارد، و اگر کشور دیگری را انتخاب کنید، در واقع کشور خروج کاربر از فیلترشکن را انتخاب کرده اید نه خود کاربر را. نتیجه اش تکه ای از همان مخاطب ایرانی است با برچسب اشتباه.

راه درست: هیچ کشوری را انتخاب نکنید. عدد بدون فیلتر کشور برای یک عبارت فارسی همان عدد واقعی است، نه یک تقریب جهانی، چون تنها کشور دیگری که فارسی زبان بومی دارد افغانستان است و سهمش کوچک است. جزئیات این را در بخش پرونده پایین صفحه آورده ایم.

و یک واقعیت درباره خود عددها: دو ابزار مختلف برای یک کلمه دو عدد متفاوت می دهند، چون هر کدام تخمین خودشان را می زنند. دنبال عدد درست نگردید؛ داخل یک ابزار بمانید و کلمه ها را با هم مقایسه کنید. نسبت ها پایدارند، عددهای مطلق نه.

دو ستونی که برای فارسی اصلا وجود ندارند: سختی کلمه و نیت جستجو. هر عددی که یک ابزار زیر این دو ستون به شما نشان دهد، از داده فارسی نیامده. نیت را باید از صفحه نتایج بخوانید و روشش در درس هدف جستجو چیست هست.

عدد ماهانه کجا گمراهتان می کند؟

حجم جستجو یک میانگین ماهانه است و میانگین، شکل منحنی را پنهان می کند. عبارتی که یک ماه اوج می گیرد و یازده ماه مرده است، می تواند دقیقا همان میانگین عبارتی را داشته باشد که تمام سال یکنواخت جستجو می شود. روی کاغذ برابرند و در عمل دو کار کاملا متفاوت اند.

برای همین در ابزار خودمان کنار عدد، دوازده ماه آخر را هم نگه می داریم. تابع خواندن نتیجه در pack-keywords.php عمدا فهرست ماه ها را به دوازده تا برش می دهد، چون تصمیم فصلی با یک عدد گرفته نمی شود.

دو نتیجه عملی. اگر کسب و کارتان فصلی است، صفحه را دو سه ماه قبل از اوج منتشر کنید؛ صفحه تازه زمان می خواهد تا جا بیفتد و انتشار در هفته اوج یعنی رسیدن به جشن بعد از تمام شدنش. و اگر یک عبارت به خاطر یک خبر یکباره بالا رفته، آن تقاضا برنمی گردد و صفحه ای که برایش می سازید هم با آن پایین می آید.

کلمه ها را گروه بندی کنید، ردیفشان نکنید

اینجا جایی است که تحقیق کلمه کلیدی از یک اکسل بی مصرف به یک نقشه تبدیل می شود. کلمه ها را بر اساس کاری که کاربر می خواهد گروه کنید، نه بر اساس شباهت حروفشان.

معیار عملی ساده است: اگر صفحه نتایج دو عبارت تقریبا یک شکل است و همان سایت ها بالا هستند، گوگل آن دو را یک چیز می داند و یک صفحه باید جوابشان بدهد. اگر صفحه نتایج فرق دارد، دو صفحه لازم است حتی وقتی کلمه ها شبیه اند.

هر گروه یک عبارت اصلی دارد که بقیه دورش می چرخند. آن عبارت اصلی همان چیزی است که در عنوان و تیتر صفحه می آید، و بقیه گروه به طور طبیعی داخل متن جا می شوند، بدون تکرار اجباری.

دو صفحه برای یک گروه نسازید. این همان اشتباهی است که بعدا به اسم هم نوع خواری کلمات کلیدی برمی گردد: دو صفحه ضعیف که جای یک صفحه قوی را گرفته اند و هیچ کدام رتبه درستی نمی گیرند.

هر گروه به کدام صفحه می رود؟

قدم آخر همان قدمی است که اغلب انجام نمی شود: کنار هر گروه بنویسید کدام صفحه جوابش است. سه حالت بیشتر ندارد. صفحه ای که همین حالا دارید، صفحه ای که باید بسازید، یا هیچ صفحه ای چون گروه ارزش نوشتن ندارد.

حالت اول را جدی بگیرید. اگر صفحه ای دارید که برای همان نیت نوشته شده، بهترش کنید و صفحه دوم نسازید. یک صفحه قوی که چند سال است لینک و سابقه جمع کرده، تقریبا همیشه از یک صفحه تازه جلوتر است. صفحه جدید وقتی توجیه دارد که نیت واقعا متفاوت باشد.

برای هر گروه، سر گروه را در گوگل باز کنید و نوع صفحه های بالا را ببینید. اگر ده نتیجه اول همه راهنما هستند و شما می خواهید صفحه فروش بسازید، یا نوع صفحه را عوض کنید یا گروه را کنار بگذارید. این ده دقیقه، جلوی نوشتن یک صفحه بی نتیجه را می گیرد.

یک ستون هم اضافه کنید که معمولا کسی نمی گذارد: تاریخ تصمیم و دلیلش، در یک خط. شش ماه بعد که رتبه یک صفحه جابه جا شد، تنها چیزی که به کارتان می آید همین یادداشت است. سایتی که سابقه تغییرهایش را ندارد، هر افت رتبه برایش یک راز باقی می ماند.

خروجی نهایی یک جدول ساده است: گروه، عبارت اصلی، نیت، صفحه مقصد، و اینکه صفحه جدید است یا موجود. همین جدول است که به آن نقشه محتوا می گویند و باقی کارها روی آن سوار می شود.

یک کلمه را کی باید کنار گذاشت؟

حذف کردن به اندازه پیدا کردن مهم است و کمتر یاد داده می شود. چهار حالت را بدون تردید کنار بگذارید.

اول، وقتی صفحه نتایج پر از سایت هایی است که شما هرگز جایشان را نمی گیرید: سایت دولتی برای یک سرویس دولتی، یا یک فروشگاه بزرگ برای اسم یک محصول. رتبه دو در چنین صفحه ای هم چیزی به شما نمی دهد. دوم، وقتی نیت با کار شما نمی خواند، حتی اگر عدد بزرگ باشد.

سوم، عبارت هایی که فقط اسم برند رقیب هستند. چهارم، عبارت هایی که ترافیک می آورند ولی مشتری نه؛ یک شرکت طراحی سایت لازم نیست برای هر عبارت عمومی درباره اینترنت صفحه بسازد.

و یک حالت که برعکس است و باید بماند: عبارت با حجم خیلی کم. برای یک کسب و کار خدماتی، عبارتی که ماهی چند ده بار جستجو می شود ولی دقیقا کار شما را توصیف می کند، معمولا ارزشش از یک عبارت پرحجم عمومی بیشتر است. عدد بزرگ خودش هدف نیست.