کیف پول ارز دیجیتال

کیف پول واقعا چه چیزی را نگه می دارد

اسمش گمراه کننده است. کیف پول ارز دیجیتال برنامه یا دستگاهی است که کلید خصوصی شما را نگه می دارد و با آن انتقال ها را امضا می کند؛ خود دارایی هیچ وقت داخل آن برنامه نیست و روی دفتر مشترک شبکه ثبت شده است. کیف پول بیشتر شبیه دسته کلید است تا کیف.

سه چیز را از هم جدا کنید، چون تقریبا همه اشتباه های این حوزه از قاطی شدن همین سه تا می آید. آدرس، شماره حسابی است که به هر کسی می دهید تا برایتان بفرستد و پنهان کردنش معنی ندارد. کلید خصوصی، چیزی است که با آن می شود از آن آدرس خرج کرد و هیچ کس جز شما نباید ببیندش. عبارت بازیابی، مجموعه کلمه هایی است که همه کلیدهای آن کیف پول از آن ساخته می شوند، یعنی از کلید هم بالاتر است.

نتیجه عملی این ساختار چند چیز است که در روز اول عجیب به نظر می رسند و بعد منطقی می شوند. پاک کردن برنامه کیف پول، پول را پاک نمی کند؛ تا وقتی عبارت بازیابی را دارید، همان کیف پول را روی هر دستگاه دیگری می سازید. عوض کردن گوشی مشکلی نیست. و در مقابل، از دست دادن آن کلمه ها یعنی از دست دادن دسترسی، برای همیشه، بدون هیچ فرمی که پرش کنید و هیچ پشتیبانی که بتواند کمکتان کند.

اولین دوراهی: کلید دست کیست

وقتی در یک صرافی حساب باز می کنید و رمزارز می خرید، آنچه به دست می آورید یک عدد در پایگاه داده آن شرکت است. کلید آن دارایی دست خود صرافی است و شما یک حساب دارید، نه یک کیف پول. این را نگهداری امانی یا custodial می گویند و بد نیست؛ فقط باید بدانید چه چیزی را با چه چیزی عوض کرده اید.

چیزی که به دست می آورید واقعی است: رمز را فراموش کنید بازیابی می شود، اشتباه در ورود آخر دنیا نیست، تایید دو مرحله ای و پشتیبانی وجود دارد، و تبدیل به ریال در همان جا انجام می شود. چیزی که واگذار می کنید هم واقعی است: همان شرکت می تواند برداشت را متوقف کند، حساب را محدود کند، درخواست مدارک بیشتر بدهد، و اگر خودش دچار مشکل شود دارایی شما داخل مشکل اوست.

در حالت دوم، یعنی نگهداری شخصی یا self-custody، کلید دست خودتان است. هیچ کس نمی تواند حسابتان را ببندد و هیچ کس هم نمی تواند نجاتتان بدهد. اینجا یک شغل جدید قبول کرده اید: نگهداری از چند کلمه، برای سال ها، در شرایطی که ممکن است گوشی بشکند، خانه آب بگیرد یا خودتان فراموش کنید کجا گذاشته اید.

موضع ما این است و عمدا خلاف چیزی است که در بیشتر ویدیوهای این حوزه گفته می شود: نگهداری شخصی به خودی خود امن تر نیست. امن تر بودنش به این بستگی دارد که شما در نگهداری آن کلمه ها بهتر باشید یا آن شرکت در نگهداری کلیدهایش، و برای کسی که تازه شروع کرده جواب همیشه آشکار نیست. آنچه نگهداری شخصی قطعا می دهد، حذف یک طرف حساب است؛ آنچه قطعا می گیرد، هر امکان جبران خطاست.

گرم و سرد، که بعد از آن دوراهی می آید

کیف پول گرم آن است که کلیدش روی دستگاهی نشسته که به اینترنت وصل است: اپ موبایل، افزونه مرورگر، برنامه دسکتاپ. کیف پول سرد آن است که کلید هیچ وقت از یک دستگاه آفلاین بیرون نمی آید، معمولا یک دستگاه سخت افزاری کوچک که فقط امضا را برمی گرداند.

تفاوت واقعی این دو، در چیزی است که هر کدام جلویش را می گیرند. کیف پول سرد جلوی بدافزار روی کامپیوتر شما را می گیرد، چون کلید آنجا نیست تا دزدیده شود. اما جلوی این را نمی گیرد که خودتان یک تراکنش بد را تایید کنید؛ اگر متن روی صفحه دستگاه را نخوانید، دستگاه سخت افزاری همان چیزی را امضا می کند که به آن داده اید. و هیچ کدام از این دو، جلوی گم شدن عبارت بازیابی را نمی گیرند.

برای همین این دو دسته را نباید طوری فهمید که انگار یکی جای دیگری را می گیرد. اکثر کسانی که کارشان دریافت پول و تبدیلش در همان هفته است، با یک کیف پول گرم روی یک گوشی که فقط برای همین کار استفاده می شود، کار خودشان را راه می اندازند. کیف پول سرد وقتی وارد بحث می شود که مبلغ بماند و ماندنش طولانی باشد.

دوازده کلمه ای که خود پول اند

وقتی یک کیف پول جدید می سازید، چند کلمه انگلیسی به شما نشان داده می شود و گفته می شود جایی امن بنویسیدشان. آن صفحه مهم ترین صفحه کل این حوزه است و بیشتر آدم ها با یک اسکرین شات از آن رد می شوند.

ساختار این کلمه ها استاندارد دارد و استانداردش عمومی است. مشخصات BIP-39 می گوید یک عدد تصادفی بین ۱۲۸ تا ۲۵۶ بیت تولید می شود، یک چک سام به آن اضافه می شود، و نتیجه به تکه های یازده بیتی بریده می شود که هر تکه یک کلمه از یک فهرست ثابت را انتخاب می کند. جدول همان سند می گوید ۱۲۸ بیت به ۱۲ کلمه می رسد و ۲۵۶ بیت به ۲۴ کلمه. فهرست انگلیسی هم دقیقا ۲۰۴۸ کلمه دارد؛ فایلش عمومی است و ما همان روز خطوطش را شمردیم. یک نکته کوچک از خود سند که به درد نوشتن روی کاغذ می خورد: کلمه ها طوری انتخاب شده اند که چهار حرف اولشان یکتا باشد.

حالا معنی این ساختار. هر کس این کلمه ها را داشته باشد، همه کلیدهای آن کیف پول را دارد و می تواند روی هر دستگاهی در هر کجای دنیا آن کیف پول را بسازد و خالی اش کند، بدون اینکه به گوشی شما یا رمز شما یا تایید دو مرحله ای شما نیاز داشته باشد. این کلمه ها رمز عبور نیستند؛ خود پول اند. و برخلاف رمز عبور، هیچ دکمه ای برای عوض کردنشان وجود ندارد و هیچ کسی هم نیست که آنها را بازنشانی کند.

از همین جا یک قاعده تشخیص بیرون می آید که ارزشش از هر فهرست نکات بیشتر است. کیف پول فقط یک بار از شما این کلمه ها را می خواهد و آن هم وقتی است که خودتان تصمیم گرفته اید یک کیف پول موجود را بازیابی کنید. هیچ سایتی، هیچ پشتیبانی، هیچ فرم به روزرسانی و هیچ ربات تلگرامی هرگز به این کلمه ها نیاز ندارد. اگر جایی خواسته شد، همان جا تمام است، بی توجه به اینکه بقیه صفحه چقدر درست به نظر می رسد. شکل های مختلف این درخواست را مسیر امنیت جداگانه توضیح داده است.

مسیری که به یک تازه کار پیشنهاد می کنیم و جایی که این پیشنهاد می ایستد

پیشنهاد ما ترتیبی است، نه یک انتخاب. اول، مبلغی که همین هفته می خواهید جابه جا یا تبدیل کنید را همان جایی نگه دارید که کارش را انجام می دهید؛ برای بیشتر مردم این یعنی حساب همان صرافی ای که با آن کار می کنند. دوم، پیش از اینکه چیزی به نگهداری شخصی منتقل شود، یک کیف پول خالی بسازید، کلمه هایش را روی کاغذ بنویسید، برنامه را پاک کنید و از روی همان کاغذ برش گردانید. این تمرین بیست دقیقه است و تنها راه فهمیدن این است که آن کاغذ واقعا کار می کند.

سوم، وقتی مبلغی ماندگار شد و از دست دادنش دردناک بود، سراغ دستگاه سخت افزاری بروید. عمدا عددی نمی نویسیم که از چه مبلغی به بعد؛ آن عدد برای هر کسی فرق دارد و هر کس بنویسدش، دارد چیزی را حدس می زند.

و مرز این پیشنهاد، که مهم تر از خودش است: برای کسی که تمام کارش دریافت پول از یک مشتری خارجی و تبدیلش در همان هفته است، نگهداری شخصی چیز زیادی اضافه نمی کند و یک شغل نگهداری اضافه می کند. اگر مسیر شما همین است، صادقانه ترین توصیه این است که وقتتان را روی چیز دیگری بگذارید: امنیت حساب صرافی و ایمیلی که بازیابی به آن وصل است، که در مسیر امنیت درس خودشان را دارند.